L2_3.jpg
πάνω στο θέμα αυτό που με λίπη αφάνταστα γιατί και εγώ έχω παιδιά θα πω μια μικρή ιστιριουλα σε θέμα το τι μπορούμε να κάνουμε εμείς η απλή πολίτες και αν μπορούμε γιατί μπερδεύτηκα εγώ είμαι ελεύτερος η φυλακισμένος.
Οι Ελεύθεροι και οι... ΦυλακισμένοιΚοιτάζουν γεμάτοι θαυμασμό τον γέρικο αλλά υπερήφανο σε όψη και βλέμμα φυλακισμένο λύκο.
Σαν μικρό κουτάβι έζησε ελεύθερος στην φύση στην αγκαλιά και την προστασία της μητέρας του και της αγέλης.
Στα νεανικά του χρόνια, είχε δεν είχε κλείσει χρόνο, κάτι έγινε μέσα στο δάσος νύχτα και ξαφνικά την άλλη μέρα βρέθηκε να κοιτάζει τον κόσμο πίσω από σίδερα.
Πέρασε καιρός μέχρι να καταλάβει από το σοκ τι είχε γίνει αλλά ακόμη κι όταν κατάλαβε ήταν αργά για οτιδήποτε άλλο.
Έμεινε λοιπόν εκεί και πέρασε τα χρόνια του σε έναν πανέμορφο, υπέροχο και πλουσιότατο ζωολογικό κήπο.
Τώρα γέρος πλέον, σηκώνει καμιά φορά την μουσούδα του ψηλά και παίρνει ανάσες βαθιές.
Κλέβει στιγμές ελεύθερου αέρα και ίσως αρπάζει λίγες οσμές από τον τόπο του που τις ταξιδεύει ο άνεμος.
Φιλοσόφησε σαν λύκος τα πράγματα και την ζωή που ζούσε άσχετα αν την επέλεξε ή του επιβλήθηκε.
Κοιτούσε τα πρόσωπα των ανθρώπων έξω από τα σύρματα που τον παρακολουθούσαν και μια διαρκή σκέψη σκέπαζε το μυαλό του και τις αισθήσεις του.
Είναι άραγε αυτός ο φυλακισμένος ή εκείνοι οι άνθρωποι που τον παρακολουθούν έξω από τα σύρματα?
Ξέρει ότι είναι φυλακισμένος, ξέρει ότι έχει χάσει την ελευθερία του, ξέρει ότι θα πεθάνει μόνος μέσα σε ένα κλουβί. Ξέρει όμως πως ήταν η ελευθερία του, ξέρει ποίος ήταν και ποιος είναι, ξέρει τις επιθυμίες του, ξέρει τα όνειρα του. Ξέρει για ποιόν ή για ποίους τραγουδά και κλαίει. Ξέρει ότι είτε ελεύθερος είτε φυλακισμένος πάντα θα ήταν υποταγμένος στην φύση την δική του και στην εξώτερη Μητέρα Φύση.
Αυτά που ξέρει τον ελευθερώνουν. Περιμένει την στιγμή του τελευταίου ουρλιαχτού του που θα βγει σαν μελωδία προς το φεγγάρι, που θα πάρει την πνοή του εκείνος ο άνεμος που μεταφέρει παλιές γνώριμες οσμές του τόπου του και θα τον ταξιδέψει σε άλλους άγνωστους τόπους, ελεύθερους.
Τα γνωρίζει όλα αυτά. Μέσα από αυτά γλιτώνει τα κλουβιά και την σκλαβιά. Το σώμα θα σβήσει όπως σβήνουν τα φύλλα που πέφτουν από τα κλαδιά. Είναι ελεύθερος.
Η σκέψη όμως που τον ενοχλεί περισσότερο είναι η άλλη...
Άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τον παρακολουθούν με θαυμασμό και χαμόγελο και κάνουν αστεία βάζοντας τα μικρά τους παιδιά μπροστά να δουν τον γερο-λύκο, είναι ελεύθεροι? Ξέρουν τι θα πεί ελευθερία?
Μάλλον όχι... Γιατί αν ήξεραν πως είναι η ελευθερία και ποιες είναι οι αισθήσεις της, τότε δεν θα τον θαύμαζαν. Θα πάλευαν να τον ελευθερώσουν κι αυτόν και κάθε άλλον φυλακισμένο που βρέθηκε πίσω από σύρματα και σίδερα αδίκως. Έτσι για ένα καλό θέαμα. Ή θα έκλαιγαν από στεναχώρια.
Ίσως εκείνοι ζουν σε ένα ακόμη μεγαλύτερο κλουβί από το δικό του και δεν το ξέρουν.
Τους λυπάται και γυρνάει αλλού τη ματιά του.
Σηκώνει ξανά ψηλά την μουσούδα για να κλέψει λίγες ακόμη στιγμές-οσμές του τόπου του.
Έτσι κι αλλιώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε εκείνον ζει κάθε που κλείνει τα μάτια.
Δεν έχετε τα απαραίτητα δικαιώματα για να δείτε τα συνημμένα αρχεία σε αυτή την δημοσίευση.
Μενού
Τυχαίο μέλος
